BROADWAY یک کارآزمایی کلیدی جهانی تصادفی، دوسوکور و کنترل شده با پلاسبو است که هدف آن ارزیابی اثربخشی و ایمنی 10 میلی گرم اوبیتراپیب به عنوان یک درمان کمکی برای حداکثر دوز قابل تحمل درمان کاهش دهنده چربی در مقایسه با دارونما است. در مجموع 2530 بیمار ASCVD و/یا HeFH وارد مطالعه شدند که سطح LDL-C آنها پس از دریافت حداکثر دوز قابل تحمل درمان کاهنده چربی به طور کامل کنترل نشد. بیماران به طور تصادفی در نسبت 2:1 قرار گرفتند تا یک بار در روز درمان با obicetrapib یا دارونما به مدت 52 هفته دریافت کنند. میانگین سطح پایه LDL-C در بیمارانی که تحت درمان با obicetrapib قرار میگیرند، تقریباً 100 میلیگرم در دسیلیتر است، در حالی که تقریباً 70 درصد از بیماران در طول دوره غربالگری از استاتینهای با شدت بالا استفاده کردهاند.
نقطه پایانی اولیه کارآزمایی، درصد تفاوت در میانگین حداقل مربعات تغییرات در سطوح LDL-C در بیماران از ابتدای شروع تا روز 84 است. نتایج نشان داد که obicetrapib به طور قابل توجهی سطوح LDL-C بیماران را در مقایسه با دارونما کاهش داد و کاهش داد. از 33٪ (ص<0.0001), which was statistically significant.
در تجزیه و تحلیل ایمنی، این کارآزمایی وقوع حوادث نامطلوب قلبی عروقی (MACEs) را در بیماران، از جمله مرگ، انفارکتوس میوکارد غیر کشنده، سکته مغزی غیر کشنده و عروق کرونر ارزیابی میکند. در مقایسه با دارونما، obicetrapib خطر ابتلا به MACE را در بیماران تا 21٪ کاهش داد.
تغییرات در سایر نشانگرهای زیستی مرتبط با بیماری های قلبی عروقی، از جمله کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL-C)، غیر HDL-C، لیپوپروتئین (a)، آپولیپوپروتئین B (ApoB) و آپولیپوپروتئین A1 (ApoA1)، مطابق با موارد قبلی است. داده های کارآزمایی بالینی
به طور کلی، obicetrapib تحمل خوبی دارد و نتایج ایمنی آن، از جمله فشار خون، با دارونما قابل مقایسه است. میزان قطع درمان در گروه اوبیتراپیب 11.1 درصد و در گروه دارونما 12.4 درصد بود.
Obicetrapib یک مهارکننده خوراکی و انتخابی CETP است. CETP یک پروتئین انتقالی است که کلسترول را از HDL-C (همچنین به عنوان کلسترول خوب شناخته می شود) به LDL-C (همچنین به عنوان کلسترول بد شناخته می شود) منتقل می کند. Obicetrapib می تواند به طور قابل توجهی LDL-C را کاهش دهد در حالی که به طور قابل توجهی سطح HDL-C را با مسدود کردن عملکرد CETP افزایش می دهد. مطالعات گذشته نشان داده است که خطر ابتلا به بیماری های متابولیک (مانند بیماری عروق کرونر قلب، دیابت) در افرادی که عملکرد CETP را از دست می دهند به میزان قابل توجهی کاهش می یابد. این هدفی است که توسط ژنتیک انسانی تایید شده است.
